2005/Sep/29

ไม่เข้าใจตัวเอง

ว่าทำไมต้องทำตัวเป็นคนดีด้วยวะ

ทำไมต้องยอมไปซะจะทุกอย่างด้วยหะ

เออ นั่นสิ

จริงๆ เราเป็นคนร้ายลึก(เปล่าวะ)

ภายนอกกูเป็นนางเอก แต่ภายในกูสัตว์ประหลาดจะตาย

อาจใช่ก็ได้

หรือไม่ก็ ยอมซะจนเคยตัว

แม่งคนไหนมาสั่งให้ทำ มาขอให้ทำ

กูก็ทำให้แม่งหมด

ดีจริ้งๆ

หลอกง่ายอีกตะหากนะกูน่ะ

แค่เข้ามาพูดหว่านล้อมใส่ กูก็ยอมแล้ว

แม่ง ชั่วจริงๆ

จริงๆ ที่เกริ่นมาเนี่ย

ไม่ค่อยเกี่ยวไรกะรมณ์ตอนนี้หรอก

พอดี เดินไปส่องกระจก แล้วหงุดหงิด

แม่ง ไม่มีไรดีเลยกูเนี่ย

โง่แม่งก็โง่ (แต่ไม่มากหรอก)

ขี้เกียจตัวเป็นขนด้วยนะ กูน่ะ

ขนาด รู้ตัวเอง กูยังเฉยเลย

ไม่กระดิกแม้กระทั่งนิ้วตีน

ว่าแล้ว ก็ไปหาไรทำที่แม่งสร้างสรรค์ กว่านั่งอยุ่หน้าคอมพ์

ในสภาพ ตัวเหม็นๆ เพราะยังไม่ได้อาบน้ำ ดีกว่ามั้ยวะ

เดี๋ยวมา อีดิท ต่อ ...

2005/Sep/26

และแล้ว วันนี้ก็มาถึง

วันที่ความรักของเรามันจบลง

ฉันเพียงไม่อยากจะโกหก

โกหกมันไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบสิ้น

ฉันเลยตัดสินใจบอกความจริงนั้นออกไป

ฉันรู้ว่าเธอเสียใจ

แต่เธอก็ยังคง ยิ้มออกมา

รอยยิ้มของเธอ

เป็นเหมือนตะปูตอกย้ำความชั่วของฉัน

น้ำตาของเธอ ไม่มีสักหยดให้ฉันเห็น

มันถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะของเธอเอง

ไอบ้าเอ้ย ถูกบอกเลิกแล้วยังหัวเราะได้

อยากจะขอโทษ

สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ปิดบังเธอมา ตลอด

แต่อยากจะบอกให้รู้ว่า

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ฉันมีความสุข ที่ได้รักเธอ

2005/Sep/23

วันนี้ ตื่นขึ้นมาแบบ เลือนลาง

เบลอๆ ระหว่างความฝันกับความเป็นจริง

แยกไม่ออกว่าเป็นอันไหนๆ กันแน่

ตั้งใจไว้ว่าจะเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อย

แต่พอเอื้อมมือไปคว้า DDT มาเปิด

ก็นั่นแหละ ยาว....เลย

อยากกดโทรศัพท์ไปหา แต่มองนาฬิกา

ก็รู้ว่า คงกำลังนั่งเบลอๆ ในห้องเรียนอยู่

ไม่อยากไปกวน

ก็นั่งอ่าน DDT ไปเรื่อย

ไม่ได้อ่านหนังสือนิตยสารแบบ จบเล่มมานานแล้ว

อ่านแบบเจาะลึกทุกหน้า อะไรประมาณนั้น

คิดถึงไดอารีฮับ

อยากกลับไปนั่งอ่าน นั่งคอมเม้นต์ไดพี่ๆ พวกนั้นอีก

เราห่างหายไปนาน

กลับมาอีกที ไดฮับก็ปิดซะแล้ว...

เหมือนทำชิ้นส่วนในชีวิตหลุดลอยไป

เออ...ถึงขนาดนั้นนเลย

อ่าน DDT เสร็จ ก็มาเปิดคอมพ์

เปิดเพลงฟัง ปล่อยเวลาให้มันเดินผ่านไปเรื่อยๆ

ดูสบายๆ ดีเนอะ

แต่จริงๆ แล้ว

ฉันเหงา จะตาย.